Oorsprong (wiskunde)
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
In de meetkunde is de oorsprong van een Euclidische ruimte een speciaal punt, meestal aangeduid met de letter O, dat als een vast referentiepunt wordt gebruik voor de geometrie van omliggende ruimte. In een Cartesisch coördinatenstelsel is de oorsprong het punt. waar de assen van het stelsel elkaar snijden. Elk passend punt kan als de oorsprong worden gekozen.
De meest gebruikelijke coördinaten systemen zijn twee-dimensionale (besloten in een vlak) en drie-dimensionale (besloten in een ruimte) systemen met respectievelijk twee of drie loodrechte op elkaar staande assen. De oorsprong deelt elk van deze assen in twee helften, een positieve- en een negatieve helft. Punten kunnen dan worden gelocaliseerd in referentie tot de oorsprong door elk punt een verzameling numerieke coördinaten toe te kennen langs elke as. De richting kan ofwel in de positieve- ofwel in de negatieve richting zijn.
De coördinaten van deze oorsprong zullen altijd nul zijn. bijvoorbeeld (0,0) in twee dimensies en (0,0,0) in drie dimensies. In n dimensies wordt dit:
